กิจกรรม 

เมื่อวันเสาร์ที่ 12 ก.ย. ที่ผ่านมา  สจว.103 จำนวน 8 คน  ได้ทำหน้าที่เป็นส่วนล่วงหน้าเดินทางเข้าไปประสานงานที่ รร.รุจิรพัฒน์ บ.ห้วยม่วง ต.ตะนาวศรี อ.สวนผึ้ง จ.ราชบุรี  เพื่อเตรียมนำเพื่อนๆ สจว.103 คณะใหญ่ เดินทางไปดำเนินกิจกรรมช่วยเหลือด้านการศึกษาให้แก่เด็กด้อยโอกาสต่อไป  นอกจากนี้ยังเป็นการสำรวจเส้นทาง และสถานที่ทัศนศึกษาอีกด้วย โดยมีท่านประธานอภิชาติเป็นหัวหน้าคณะ  ผู้ร่วมคณะประกอบด้วย ท่านรองเอ๊ดดี้ ท่านอัยติ่ง หมอหนิง ป้าใหม่ ป้าติ๋ม ป้าตุ๊ และเสธ.ปริ๊นซ์  ซึ่งทำหน้าที่เป็นเสนาธิการของคณะ  วางแผน  อำนวยการ  ประสานงาน  ซึ่งได้จัดทำกำหนดการของการเดินทางมาเป็นอย่างดี  แต่พอเอาเข้าจริงๆ เนื่องจากพวกเราทุกคนต่างก็เป็นผู้บริหารทั้งนั้น  การเดินทางในครั้งนี้จึงไม่ได้เป็นไปตามแผนซักเท่าไหร่  กลายเป็นตามใจฉันซะมากกว่า 

กล่าวคือไอ้ที่นัดไว้ว่า 0830 พร้อมออกจาก ร.ร. ริเวอร์ไซด์  เราก็ออกกันซะ 0900  ดังนั้นเมื่อออกช้าแล้วเราก็ควรจะต้องทำเวลาเพื่อให้ทันนัดกับอาจารย์ใหญ่ที่ บ.ห้วยม่วง ซึ่งอยู่ห่างจาก กทม. ประมาณ 180 กิโลเมตร และต้องใช้เวลาเดินทางประมาณ 2  ชั่วโมงครึ่ง  แต่กลับแวะกันตามใจฉันตลอดทางโดยเริ่มจากออกมาได้ประมาณ 1 กิโลเมตร  พอถึงหน้าห้างตั้งฮั่วเส็งธนบุรี นู๋ใหม่ก็สั่งให้จอดรถแวะซื้อน้ำข้าวโพด กับน้ำผลไม้  งานนี้ทหารฟ้าไม่มา เสธ.ปริ๊นซ์ต้องรับหน้าที่วิ่งไปซื้อมาให้ยัยแม่มด....(ไอ้นึก...คราวหน้าเอ็งต้องไปด้วยนะเฟ้ย) 

จากนั้นออกรถต่อมาอีก 500 เมตร  เสธ.ปริ๊นซ์ก็สั่งจอดอีก  เพื่อจะซื้อซาละเปาทับหลีไปกินกับน้ำผลไม้ของนู๋ใหม่   พอออกรถไปได้อีกซัก 5 นาที  นู๋ใหม่ก็ร้องหิวข้าว  แล้วก็ให้ชิดซ้ายเข้าทางขนานแล้วขับรถชะลอๆ เพื่อจะแวะร้านต้มเลือดหมูตามที่ท่านอัยติ่งแนะนำแต่จนแล้วจนรอดก็หาร้านไม่เจอ  รถวิ่งแบบเต่ากัดยางไปเรื่อยๆ จนถึงแยกพุทธมณฑล  ท่านประธานอภิชาติจึงสั่งเลี้ยวซ้ายเข้าถนนพุทธมฑลสาย 4  เพื่อแวะทานก๋วยเตี๋ยวปลาเจ้าอร่อย  ซึ่งท่านประธานเคยทานบ่อยๆ สมัยเรียนอยู่ที่วิทยาลัยกองทัพเรือ  เสร็จจากทานก๋วยเตี๋ยวแต่ละคนก็ตุนเสบียงกันตามอัธยาศัย   ออกจากร้านก๋วยเตี๋ยวปลาเราก็ดิ่งตรงไปยัง จ.ราชบุรี  แต่ถึงแค่หนองโพ  นู๋ใหม่ก็ร้อง “จอด.....ดดด” เพราะจะเข้าห้องน้ำ  ออกจากปั๊มได้ก็พยายามรีบไป  แต่ก็ช้าอีกเพราะติดตำรวจตั้งด่าน (จะโทรให้พี่นู๋นาเคลียร์ให้ก็เกรงใจเพราะไม่อยากรบกวนคนป่วย)  กว่าจะถึงค่ายศรีสุริยวงศ์เพื่อรับคนนำทางก็ปาเข้าไป 1115 ซึ่งเลยกำหนดการไปชั่วโมงครึ่ง 

จากนั้นก็เดินทางต่อไป แต่ยังไม่ทันถึง อ.สวนผึ้ง ก็ได้ยินเสียงแหลมๆว่า “จอด....ดดด”  อีกครั้ง (ไม่ต้องบอกก็คงรู้ว่าใคร) คนขับรถเบรคจนตัวโก่ง  แวะร้านกาแฟสดกัน  ด้านหลังของร้านเป็นสนามขับรถ ATV  ตอนพวกเราว่าจะเช่าขับเล่นเหมือนกัน แต่เห็นเสธ.ปริ๊นซ์เริ่มตาเขียวๆแล้ว  ก็เลยเอาไว้ก่อน  ออกจากร้านกาแฟก็ตรงยาวไปยัง รร.รุจิรพัฒน์  ซึ่งเป็นที่หมายหลักในวันนี้เลย  โดยถึงโรงเรียน เวลา 1245 ซึ่งช้ากว่ากำหนดการที่ตั้งไว้เพียงสองชั่วโมงเอง (แต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะเสธ.ได้โทรบอกให้อาจารย์ไปทานข้าวก่อนได้เลยตั้งแต่พวกเราอยู่ร้านก๋วยเตี๋ยวปลาแล้ว)  หารือกับอาจารย์เสร็จ ก็เดินดูสภาพทั่วไปของโรงเรียน ส่วนรายละเอียดว่าจะช่วยอะไรบ้าง และจะจัดกิจกรรมเมื่อไหร่  ยังไง  เอาไว้ท่านอัยติ่งสรุปเสร็จจะนัดหารือกับเพื่อนๆ อีกครั้ง 

เสร็จจากภารกิจที่โรงเรียนพวกเราก็ขึ้นรถ  พอจะเลี้ยวออกจากโรงเรียน เสธ.ก็เสนออ๊อพชั่นให้เลือกว่าจะไปศูนย์ศึกษาพรรณไม้ป่าฯตามแผน  หรือจะไปดูหมู่บ้านพุระกำ ซึ่งเป็นหมู่บ้านสุดท้ายชายแดนไทยพม่าซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่ไปประมาณ 6 กิโลเมตร  เพื่อนๆทั้งหมดลงมติเป็นเอกฉันท์ว่า ไปหมู่บ้านชายแดน เพราะเห็นว่าใกล้  และถนนก็ลาดยาง  แต่พอเอาเข้าจริงๆ เลยโรงเรียนไปแค่ 500 เมตร  ก็สุดถนนลาดยางกลายเป็นถนนลูกรังสลับกับถนนดิน  ภูมิประเทศเป็นป่าและภูเขา  พวกเราใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วโมงจึงถึงที่หมาย  ที่หมู่บ้านนี้พวกเราได้ศึกษาสภาพสังคมจิตวิทยา (ใช้ศัพท์ให้มันเท่ห์ๆ แบบตอนเรียน สจว.ไง)  หนุ่มๆได้ซื้อขนมแจกเด็กๆ  สาวๆได้เล่นน้ำกับควายในต้นแม่น้ำภาชีเป็นที่สนุกสนานยิ่งนัก  แต่พอซักพักควายเจ้ากรรมไอ้ตัวที่อยู่เหนือน้ำดันขี้ลงแม่น้ำซะ  การเล่นน้ำกับควายของสาวๆ ก็เป็นอันยุติ 

จากนั้นพวกเราก็เดินทางออกจากหมู่บ้านพุระกำ ย้อนกลับมาทานอาหารกลางวัน(บ่ายแก่ๆ) ที่ศูนย์ศึกษาพรรณไม้ป่าฯ และเล่นน้ำตกกันนิดหน่อย  แล้วเดินทางไปแช่น้ำร้อนกันต่อที่ธารน้ำร้อนบ่อคลึง  จบภารกิจเวลาประมาณหกโมงเย็นเดินทางกลับ  โดยทีแรกกะว่าจะแวะทานข้าวเย็นที่นครปฐมตามแผน  แต่พอโทรหาพี่ป้อมปรากฎว่าปิดเครื่อง  จากนั้นโทรหาพี่บำ (ให้ป้าตุ๊เป็นคนโทร)  ปรากฎว่าภรรยารับสาย  ฝากบอกให้โทรกลับก็ไม่โทร(จนถึงตอนนี้แล้วยังไม่รู้เลยว่าพี่บำเป็นไงมั่ง)   พวกเราก็เลยกลับมาทานข้าวต้มกันที่ริเวอร์ไซด์  วันนี้ได้ทานเมนูใหม่ๆกันบ้าง  เพราะน้าต๋อยทหารม้าไม่ได้มาด้วย   ทานเสร็จจ่ายตังค์  โดยมีตังค์กองกลางเหลืออยู่สองพันกว่าบาทเลยยกให้ท่านประธานอภิชาติหมด   ท่านประธานดีใจใหญ่บอกว่ากินกับเพื่อนๆคราวนี้กำไร(ทุกทีขาดทุนย่อยยับ)   เพราะค่าอาหารแค่พันหก  (แต่แกลืมนึกไปว่าพวกเราไม่ได้จ่ายค่ารถกับค่าน้ำมัน ฮิฮิ)